خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نظربازان کمال حسن افزون می‌شوداز فشار طوق قمری سرو موزون می‌شود
۲
نشکند هرگز خمار آتش از اشک کبابعشق کی سیراب از دل‌های پرخون می‌شود؟
۳
نیست ممکن یافتن مضمون خط یار راخوبی خط پرده رخسار مضمون می‌شود
۴
برنمی‌آید به ناز بی‌نیازی‌های عشقورنه لیلی همچو آهو رام مجنون می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳