خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شودداغ مرغ بسته پر از روزن افزون می شود
۲
پرده پوشی کرد دل را در جنون بیتابتربیقراری شعله را از دامن افزون می شود
۳
دیدن روشنگران بر اهل غیرت مشکل استزنگ بر آیینه ام در گلخن افزون می شود
۴
عاشق گنج گهر را نیست آسایش ز مرگپیچ و تاب مار در خوابیدن افزون می شود
صفحهٔ ۱ از ۳