خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شوددر نگین دان دانه یاقوت رنگین می شود
۲
می شود ناز و غرور نیکوان از خط زیادوحشت آهو فزون گردد چو مشکین می شود
۳
شوخترشد چشم مست یار در دوران خطگرچه در فصل بهاران خواب سنگین می شود
۴
بیستون بر کوهکن خواب فراغت تلخ کردکارفرما می شود چون کار شیرین می شود
صفحهٔ ۱ از ۴