خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهدهر دو عالم را طلاق اول به پشت پا دهد
۲
ما گذشتیم از هما و سایه اقبال اوتا کدامین بی سعادت بر سر خود جا دهد
۳
سدره و طوبی به چشمش نخل ماتم می شودهر که جان در پای آن سرو سهی بالا دهد
۴
ز آستین بی نیازی خاکمالش می دهیمدامن دولت اگر دوران به دست ما دهد
صفحهٔ ۱ از ۴