خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟نیست ممکن گوهر شاداب نم بیرون دهد
۲
شکوه از دل کی تراود تا نگردد دل دو نیم؟چون زبان خامه شق گردد سخن بیرون دهد
۳
هر که آب از چشمه سار بی نیازی خورده استآب گوهر در مذاقش تلخی افیون دهد
۴
پیش چرخ بی مروت آبروی خود مریزاین سبوی کهنه هیهات است نم بیرون دهد
صفحهٔ ۱ از ۴