خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهدعالمی را مایه از سنگ ملامت می دهد
۲
گر نهالی را دهم از چشمه آیینه آباز سیه بختی همان بار کدورت می دهد
۳
غنچه شو گر از هجوم عشقبازان درهمیخنده گل بلبلان را بال جرأت می دهد
۴
حسن می خواهی نگاه گرم را معزول کنباغبان اهل، گلشن را به غارت می دهد
صفحهٔ ۱ از ۲