خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهدآب روشن را صدف تشریف گوهر می دهد
۲
عزم چون افتاد صادق راهبر در کار نیستاشتیاق وصل شکر مور را پر می دهد
۳
در مقام قهر، احسان از بزرگان خوشنماستبحر سیلی می خورد از موج و عنبر می دهد
۴
نیست از دریای آتش غم اگر دل محکم استموم را جرأت پر و بال سمندر می دهد
صفحهٔ ۱ از ۴