خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهدشاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می‌دهد
۲
کم نگردد فیض حسن از پرده‌داری‌های شرمشمع در فانوس نور خود به محفل می‌دهد
۳
حاصل زهد ریایی جز کف افسوس نیستدانه چون پنهان شود در خاک حاصل می‌دهد
۴
دامن صدق طلب هرکس که می‌آرد به دستگام اول پشت بر دیوار منزل می‌دهد
صفحهٔ ۱ از ۲