خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهدغنچه از گوی گریبان تو یادم می دهد
۲
جلوه خورشید تابان در ته دامان ابرزیر زلف از ماه تابان تو یادم می دهد
۳
برق عالمسوز در ابر سیاه نوبهاراز نگاه چشم فتان تو یادم می دهد
۴
از شفق حال شهیدان تو می گردد عیانماه نو از تیغ عریان تو یادم می دهد
صفحهٔ ۱ از ۳