خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهدطفل مشرب جان برای نارپستان می‌دهد
۲
با سبک‌روحان به نقد دل گرانی چون کنم؟شمع در راه نسیم صبحدم جان می‌دهد
۳
سر به دنبال جنون عشق نه، کاین باد دستوسعت خاطر بیابان در بیابان می‌دهد
۴
دل ز فکر پوچ خواهد باخت خود را چون حبابکشتی ما را سبکباری به طوفان می‌دهد
صفحهٔ ۱ از ۲