خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهدغمزه او تیغ بیباکی به ابرو می دهد
۲
در دل شب می توان گل چید از گلزار فیضآفتابی شد چو رنگ گل، کجا بو می دهد؟
۳
دیده رسوانگاهان پرده از کارت کشیداین سزای آن که هر آیینه را رو می دهد
۴
تلخ کردن لب به دشنام هوسناکان چرا؟خیره چشمان را سزا آن چین ابرو می دهد
صفحهٔ ۱ از ۲