خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد
۲
ما به دریا لب نیالاییم و چرخ آبگونمی به ما دریاکشان از گوش ماهی می دهد
۳
هر که می داند که دردسر به قدر دولت استکی کلاه خود به تاج پادشاهی می دهد؟
۴
خنده رویی می دهد یاد از پریشان خاطریقبض بر جمعیت خاطر گواهی می دهد
صفحهٔ ۱ از ۲