خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم فتانت که داد دلبریایی می دهدغمزه را تعلیم کافر ماجرایی می دهد
۲
اینچنین کز سرمه بیگانگی مست است مستکی نگاهش با نگاهم آشنایی می دهد؟
۳
وه چه سازم با دل بیطاقت خود کان نگاهساغر لبریز طاقت آزمایی می دهد
۴
شانه در زلف تو دست باد را بر چوب بستسرمه در چشم تو داد خودنمایی می دهد
صفحهٔ ۱ از ۲