خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط ز روی آتشین دلستان آمد پدیداز دل آتش بهار بی خزان آمد پدید
۲
از غبار خط یکی صد شد صفای عارضشیوسفستانی ز گرد کاروان آمد پدید
۳
فتنه آخر زمان بیدار شد از خواب نازتا خط سبز از عذار دلستان آمد پدید
۴
طاق نسیان گشت از گرد کسادی ماه عیدتا ز طرف بام آن ابروکمان آمد پدید
صفحهٔ ۱ از ۳