خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پای در دامان تسلیم و رضا باید کشیداطلس افلاک را در زیر پا باید کشید
۲
نیست جز تسلیم ساحل عالم پرشور رادر محیط بیکران دست از شنا باید کشید
۳
گر نمی آیی برون از خود به استقبال مرگگردنی چون شمع در راه صبا باید کشید
۴
پا کشیدن بر تو در راه طلب گر مشکل استرهروان عشق را خاری ز پا باید کشید
صفحهٔ ۱ از ۴