خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون صراحی رخت در میخانه می باید کشیداین که گردن می کشی پیمانه می باید کشید
۲
کم نه ای از لاله، صاف و درد این میخانه رابا لب خندان به یک پیمانه می باید کشید
۳
می شود سنگین زبار خلق میزان حسابسختی از اطفال چون دیوانه می باید کشید
۴
نیل چشم زخم می باید وصال گنج راناز جغد ای گوشه ویرانه می باید کشید
صفحهٔ ۱ از ۴