خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد را چون صاف در میخانه می باید کشیدهر چه ساقی می دهد مردانه می باید کشید
۲
عزت جام تهی باید به بوی باده داشتناز گنج گوهر از ویرانه می باید کشید
۳
می چو گردد سر که هیهات است دیگر می شوددست از اصلاح دل فرزانه می باید کشید
۴
می رسد سیل فنا تا چشم بر هم می زنیرخت خود بیرون ازین ویرانه می باید کشید
صفحهٔ ۱ از ۳