خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشیدموج بیتابی الف بر سینه کوثر کشید
۲
زنگ هستی از دل ما برد ذوق نیستیعود ما آخر دم خوش در دل مجمر کشید
۳
این که گرد ماه تابان می نماید هاله نیستماه از شرم جمال او سپر بر سر کشید
۴
تنگدستی مرگ را در کام شیرین می کندبید از بی حاصلی بر خویشتن خنجر کشید
صفحهٔ ۱ از ۲