خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشیدقطره خونی چه دریاهای خون بر سر کشید
۲
در میان عاشقان من بی نصیب افتاده امورنه قمری سرو را در زیر بال و پر کشید
۳
زندگانی تلخ خواهد کرد بر صید حرمتیغ عالمگیر او دامی که از جوهر کشید
۴
از کنار آب حیوان خشک لب باز آمدنمرگ را در زندگی بر روی اسکندر کشید
صفحهٔ ۱ از ۳