خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که جام می به روی دلستان بر سر کشیدآب کوثر در بهشت جاودان بر سر کشید
۲
کرد هر کس خامشی در عالم آب اختیارمی تواند بحر را چون ماهیان بر سر کشید
۳
مهر بر لب زن درین محفل که صاف باده راکوزه سربسته در خم بی دهان بر سر کشید
۴
جذبه عشق قوی بازو بلند افتاده استبلبل ما ساغر گل در خزان بر سر کشید
صفحهٔ ۱ از ۳