خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفیداز گریبانش نشد مهر بلند اختر سفید
۲
عقل معذورست اگر شد در فروغ عشق محوپیش خورشید درخشان چون شود اختر سفید؟
۳
عاشق صادق نمی اندیشد از روز حسابنامه صبح است در هنگامه محشر سفید
۴
از خط مشکین یکی صد شد صفای عارضشنامه آیینه می گردد زخاکستر سفید
صفحهٔ ۱ از ۲