خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبدکه جزبال سمندر گرداز آتشخانه می روبد؟
۲
منم پروانه شمعی که شمع بزم جایش رازدلسوزی به جاروب پر پروانه می روبد
۳
مرا بر می پرستی رشک می آید که از مستیبه دستار پریشان ساحت میخانه می روبد
۴
به امیدی دل صد چاک را در زلف او بستمهمان گرد عبیر از طره او شانه می روبد
صفحهٔ ۱ از ۲