خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آزاده از طولِ اَمَل بسیار می پیچدکه مصحف بر خود از شیرازه زنار می پیچد
۲
کدامین بی ادب زد حلقه بر در، این گلستان را؟که هر شاخ گلی بر خویشتن چون مار می پیچد
۳
حجاب آب و گِل گردیده سنگِ راه یکتاییو گر نه رشته تسبیح بر زنار می پیچد
۴
به این بی ناخنی چون می خراشم سینه خود راصدای تیشه فرهاد در کهسار می پیچد
صفحهٔ ۱ از ۲