خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بار درد من کوه گران بر خویش می پیچدزمین از سایه ام چون آسمان بر خویش می پیچد
۲
پدر خجلت کشد ز اعمال ناشایست فرزندانخطایی چون زتیر آید کمان بر خویش می پیچد
۳
زنقصان نیست پروا مایه داران مروت راتنک مایه است هر کس از زیان بر خویش می پیچد
۴
بهم خواهد شکستن سروبستان بال قمری راچنین کز رشک آن سرو روان بر خویش می پیچد
صفحهٔ ۱ از ۳