خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گرددکز این محراب هر حاجت که می خواهی روا گردد
۲
در ایام خط از عاشق عنا نداری نمی آیدگدای شرمگین در پرده شب بی حیا گردد
۳
دل بیگانه خوی من میانجی برنمی داردمن و حسنی که پیش از چشم با دل آشنا گردد
۴
زمطلب چون گذشتی سر نهد مطلب به دنبالتفلک بر مدعا گردد چو دل بی مدعا گردد
صفحهٔ ۱ از ۲