خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر آب تنک کی همت من آشنا گردد؟من و بحری که از یک موجش این نه آسیا گردد
۲
خودی سرگشته دارد راه پیمایان عالم رازخود هر کس که پا بیرون گذارد رهنما گردد
۳
چه رسم است این که هر کس از سعادت بهره ای داردبرای استخوانی گرد عالم چون هما گردد
۴
قفس هم می تواند مانع از پرواز شد ما رااگر شیرازه آتش زنقش بوریا گردد
صفحهٔ ۱ از ۳