خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن‌سنجی سرآمد در فن گفتار می‌گرددکه چون پرگار گرد نقطه‌ای صدبار می‌گردد
۲
ندارد همچو من دیوانه‌ای دامان این صحراکه کوه از ناله‌ام کبک سبک‌رفتار می‌گردد
۳
حذر کن زینهار از اتفاق دشمن عاجزکه چون پیوسته گردد مور با هم مار می‌گردد
۴
ندارد در جگر آب مروت ابر دریا دلوگرنه ظرف ما از قطره‌ای سرشار می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۲