خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل من بی‌قرار از شعله آواز می‌گرددسپند من ازین آتش سبک پرواز می‌گردد
۲
ز دست رد نتابد رو طلبکار قبول حقکه موج از سیلی ساحل به دریا باز می‌گردد
۳
دل ما را نوای مطربان در وجد می‌آردکباب ما به بال شعله آواز می‌گردد
۴
ورق‌گردانی عمر زلیخا نامه‌ای داردکه انجام محبت خوش‌تر از آغاز می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۳