خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زآب دیده من بید مجنون سبز می گرددبه جای غنچه دلهای پر از خون سبز می گردد
۲
در آن وادی که دود از دانه امید من خیزدزباران دانه زنجیر مجنون سبز می گردد
۳
به خون خلق زنگ از دل زداید غمزه شوخشاگرچه سبزه تیغ از نم خون سبز می گردد
۴
چنین گرخاک را سیراب سازد چشم گریانمبه اندک روزگاری تخم قارون سبز می گردد
صفحهٔ ۱ از ۳