خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آسوده در زیر فلک پیدا نمی‌گرددز شورش قطره‌ای گوهر درین دریا نمی‌گردد
۲
فلک را نقطه خاک از سکون در چرخ می‌آردتو تا ساکن نگردی دل جهان‌پیما نمی‌گردد
۳
به قدر آشنایان دل ز خلوت می‌کند وحشتبه خود هرکس که گردید آشنا تنها نمی‌گردد
۴
ز استقرار مرکز می‌شود پرگار پابرجابه گرد سر، زمین را آسمان بی‌جا نمی‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۲