خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
معانی اهل صورت را به گرد دل نمی گرددبه منزل، چون مصور شد، ملک داخل نمی گردد
۲
نبرد از مغز زاهد باده گلرنگ خشکی رابه آب زندگانی این زمین قابل نمی گردد
۳
نگاه بی غرض با حسن در یک پیرهن باشدحجاب چشم مجنون پرده محمل نمی گردد
۴
دل بیتاب پاس عصمت معشوق می داردبه گرد شمع، این پروانه در محفل نمی گردد
صفحهٔ ۱ از ۳