خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو چون نوخط شوی طاوس جنت پر برون آردتو چون بر هم زنی لب، بال و پر کوثر برون آرد
۲
نباشد سرمه توفیق در هر گوشه چشمیکجا زاهد سر از خط لب ساغر برون آرد؟
۳
اگر رخسار چون گل را به بالین آشنا سازیچو بلبل غنچه تصویر بال و پر برون آرد
۴
اگر ساقی زمستی یک نفس از پای بنشیندزجذب شوق میخواران صراحی پر برون آرد؟
صفحهٔ ۱ از ۳