خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آردکه صیقل از دل آیینه جوهر بر نمی آرد
۲
خموشی پیشه کن تا دامن معنی به دست آریکه بی پاس نفس غواص گوهر بر نمی آرد
۳
که زیر چرخ گردن می فرازد از تهی مغزی؟که از تیر حوادث چون هدف پر بر نمی آرد
۴
عجب دارم که از مکتوب شوق آمیز من قاصدچرا از پای خود پر چون کبوتر بر نمی آرد
صفحهٔ ۱ از ۳