خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زدام عشق عاشق را سفر بیرون نمی آردزدریا ماهیان را بال و پر بیرون نمی آرد
۲
نباشد پختگی را آتشی چون نور بیناییزخامی بی بصیرت را سفر بیرون نمی آرد
۳
رخ چون آفتاب ساقیان خونگرمیی داردکه از میخانه کس دامان تر بیرون نمی آرد
۴
به رغبت زان لب پیمانه را بوسند میخوارانکه از هنگامه مستان خبر بیرون نمی آرد
صفحهٔ ۱ از ۳