خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هنرور را هنر گرد غم از دل برنمی داردکه پروای لب خشک صدف گوهر نمی دارد
۲
دلیل جوهر ذاتی است دلجویی ضعیفان راکه هر تیغی که باشد کند، سوزن بر نمی دارد
۳
اگر خواهی دل روشن به آه گرم زور آورکه این آیینه غیر از آه، روشنگر نمی دارد
۴
برآ از خویشتن گر شهپر پرواز می خواهیکه تا در بیضه باشد مرغ بال و پر نمی دارد
صفحهٔ ۱ از ۲