خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آه عاشقان اندیشه‌ای اختر نمی‌داردز دود تلخ پروا دیده مجمر نمی‌دارد
۲
به تلخی صبر کن تا معدن گوهر توانی شدکه آب بحر چون شیرین شود گوهر نمی‌دارد
۳
ز آسیب شکستن نیست شاخ پرثمر ایمنغم فربه شدن صید مرا لاغر نمی‌دارد
۴
چه سازم بر جگر دندان نومیدی نیفشارم؟جراحت‌های پنهان بخیه دیگر نمی‌دارد
صفحهٔ ۱ از ۳