خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذاردکه دام خویش را صیاد زیر خاک نگذارد
۲
یکی صد شد زفیض صبح تأثیر سرشک منکه حق دانه پیش خود زمین پاک نگذارد
۳
شهادت غافل از پاس ادب جان را نمی سازدسر عاشق قدم بر دیده فتراک نگذارد
۴
کجا خواهد لب گستاخ را راه سخن دادن؟شکر خندی که دلها را گریبان چاک نگذارد
صفحهٔ ۱ از ۳