خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟که از رضوان بهشت جاودان را رو نما گیرد
۲
زشرم جلوه مستانه او سرو پا در گلزطوق قمریان چون دود از روزن هوا گیرد
۳
سر خورشید را چون صبح بیند در کنار خودزروی صدق اگر دامان شب دست دعا گیرد
۴
مده تن در گرفتن گر دل آزاده می خواهیکه در ششدر فتد جسمی که نقش بوریا گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳