خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبکسیر توکل کی پی هر رهنما گیرد؟زمین بی نیازی نیست ممکن نقش پا گیرد
۲
(زخورشید اختر ما تیره روزان کی جلا گیرد؟چه پرتو چشم روزن از چراغ آسیا گیرد؟)
۳
زمرگ تلخ پروا نیست بی برگ و نوایان راچراغ تنگدستان خامشی را از هوا گیرد
۴
ز ارباب طمع آزاد مردان می شمارندشاگر پهلوی اهل فقر نقش بوریا گیرد
صفحهٔ ۱ از ۴