خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیردچراغ دیده یعقوب از روی تو درگیرد
۲
نه زاهد ماند نه میخواره از حسن جهانسوزشکه چون گردید آتش شعله ور در خشک و تر گیرد
۳
در آب زندگانی موی آتش دیده را ماندرگ جانی که پیچ و تاب از ان موی کمر گیرد
۴
از ان عاشق به آتشهای رنگارنگ می سوزدکه آن روی لطیف از هر نگه رنگ دگر گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲