خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیردچو خار رهگذر هر لحظه دامان دگر گیرد
۲
به کوشش نیست روزی، تن به قسمت ده که سرو اینجابه چندین دست نتوانست دامان ثمر گیرد
۳
براق عالم بالاست همت چون بلند افتدنماند بر زمین هر کس جهان را مختصر گیرد
۴
به نور دل تواند پنجه خورشید تابیدنزروی صدق هر کس دامن پاک سحر گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳