خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیردنمی داند که آتش زودتر در خار و خس گیرد
۲
پشیمانی است در دنبال احسان خسیسان راکه مهر از ماه نور خویش در هر ماه پس گیرد
۳
سخن بی پرده از لیلی شنیدن از که می آید؟که گوش خویش را مجنون زآواز جرس گیرد
۴
زراه عجز پیش آ، گر اثر از ناله می خواهیکه دست کوته اینجا دامن فریادرس گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲