خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟مگر جا در حریم او سپند از بهر من گیرد
۲
زخط شد صفحه رخسارجانان مصحف ناطقسلیمان مور را مهر خموشی از دهن گیرد
۳
جگرگاه بدخشان داغها دارد زرشک اوکجا رنگ از سهیل باده آن سیب ذقن گیرد؟
۴
نگردد زلف از دیدار مانع موشکافان راکه از شام غریبان دوربین فیض وطن گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳