خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیردنمک در دیده بیدرد رنگ خواب می گیرد
۲
یکی صد شد فروغ حسن گل از صحبت شبنمچراغ نیک بختان روشنی از آب می گیرد
۳
اگر سرگشتگان را بحر نزد خویش نگذاردبه گرد خویش گشتن را که از گرداب می گیرد؟
۴
نیم در حالت مستی زغم ایمن که می دانممرا در رهگذار سیل دایم خواب می گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲