خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیردبه چشم بسته صید خویش این صیاد می گیرد
۲
کنم با کوه چون نسبت ترا در پله تمکین؟که تمکین تو ره بر ناله و فریاد می گیرد
۳
نگیرد در تو افسون من بی دست و پا، ورنهنگاه عجز من تیغ از کف جلاد می گیرد
۴
مکن استادگی در قتلم ای سرو سبک جولانکه خون شمع ناحق کشته را از باد می گیرد؟
صفحهٔ ۱ از ۳