خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیردصبا را کس به خون لاله بسمل نمی گیرد
۲
زبخششهای عشق (پاک) طینت سینه ای دارمکه چون آیینه کین سنگ را در دل نمی گیرد
۳
عجب دارم همای وصل بر من سایه اندازدکه جغد از ناکسی در خانه ام منزل نمی گیرد
۴
اگر دامن زند در کشتن ما بر میان قاتلبه خاک و خون تپیدن را کس از بسمل نمی گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳