خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیردمسیحا را کمند رشتهٔ مریم نمی‌گیرد
۲
نگردد دام ره زیب جهان دل‌های روشن راکه رنگ و بوی گلشن دامن شبنم نمی‌گیرد
۳
برو ناصح به کار غیر کن این چرب‌نرمی راکه داغ شوخ چشم ما به خود مرهم نمی‌گیرد
۴
گهر بر آبروی خویش می‌لرزد، نمی‌داندکه ابر بی‌نیاز ما ز دریا نم نمی‌گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳