خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیردکه چون تیغ آبدار افتاد رنگ خون نمی گیرد
۲
ز الفت خوابگاه وحشیان شد دامن مجنونهمان لیلی زشوخی انس با مجنون نمی گیرد
۳
غبار هستی همت بلندان غیرتی داردکه وقت تنگدستی دامن گردون نمی گیرد
۴
مگر از خود بر آرد آب این تبخاله خونینوگرنه تشنه ما آب از جیحون نمی گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳