خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازدتجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد
۲
بهشت آرد برون روز جزا سر از گریبانشکسی کز برگ عیش اینجا به داغ و درد می سازد
۳
منه بر اختر اقبال دل از ساده لوحیهاکجا یک جا قرار این مهره خوش گرد می سازد؟
۴
مرا پیری اگر چون مرده در کافور خواباندزکار عشق کی دست و دل من سرد می سازد؟
صفحهٔ ۱ از ۲