خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگشکه بویش فتنه خوابیده را بیدار می سازد
۲
به اندک روی گرمی از خجالت آب می گردممرا چون نخل مومین سردی بازار می سازد
۳
گهر پروردن از گردون بدگوهر نمی آیدوگرنه جام ما را قطره ای سرشار می سازد
۴
به هر موجی زبان بازی مکن چون خار و خس صائبکه خاموشی صدف را مخزن اسرار می سازد
صفحهٔ ۱ از ۶